Het bleek dan ook een nogal speciale film te zijn. Ryan Reynolds was fantastisch in zijn rol als iets wat 'gekke', aardige man. Op het werk vind iedereen hem leuk, omdat hij behulpzaam en vrolijk is. Niemand weet echter dat hij thuis tegen zijn kat en zijn hond spreekt. Zijn moeder hoorde vroeger ook stemmen en had hem laten zweren dat hij dit nooit aan iemand zou vertellen.
Het meest hilarische aan de film waren de kat en de hond. Zijn rosse kater had namelijk een zwaar schots accent en had een gemene tand, waardoor zijn uitspraken hilarisch waren. De hond daarentegen was de goedaardige loebas en sprak zoals je bij een hond zou kunnen verwachten, traag en nogal dom.
Uiteindelijk vraagt hij de knapste secretaresse van zijn werk mee uit, maar zij wijst hem af. Zijn kat fluistert hem in dat hij haar moet afmaken. Als dat even later ook gebeurt, bewaart hij haar hoofd in de koelkast, waarna zij ook begint te praten tegen hem.
Ook zien we in een stuk, waar hij voor een keer zijn pillen tegen schizofrenie neemt, hoe zijn huis er echt uit ziet. Het blijkt er volledig anders uit te zien dan vanuit zijn ogen. Overladen met pizzadozen, vuil, dode ratten en zelfs bloed van zijn moorden.
Persoonlijk vond ik The voices een hilarische film. Het is dramatisch, grappig en eens iets helemaal anders. Al kan ik wel begrijpen dat deze film niet voor iedereen geschikt is. Als je dus eens op zoekt bent naar een specialere film dan is The Voices misschien iets voor jou.
